مظلومیت علاوه بر محرومیت

استان خراسان شمالی یکی از استانهای کم برخوردار کشور از جهت توسعه می باشد .هر منطقه ای برای توسعه یافتگی نیاز به زیر ساختهای مختلفی همچون راههای ارتباطی و واحدهای بزرگ صنعتی و مشوقهای سرمایه گذاری دارد که متاسفانه استان خراسان شمالی از این جهت از استانهای محروم می باشد . کمبود راههای ارتباطی مناسب همچون بزرگراهها و نبود حتی 1 کیلومتر آزادراه و نبود راههای ریلی و نامنظم بودن پروازهای فرودگاه بجنورد و نبود یا کمبود فضاهای خدماتی همچون هتلهای 5 ستاره و ... از جمله دلایل محرومیت استان در مسیر توسعه می باشد . 

نبود زیر ساختهای فوق بعنوان عوامل بازدارنده در مسیر توسعه عمل میکنند و باید تلاش نمود تا حداقلهای لازم در این زمینه را فراهم کرد . اما گویا این مهم دغدغه صاحب منصبان و مدعیان توسعه استان نیست !!! که اگر غیر این بود استان خراسان شمالی رکورد دار تعداد استانداران در کشور نبود . نمیدانم چرا در این استان افرادی  بومی که خود را صاحب جایگاه و پایگاه میدانند بیشتر از آنکه دغدغه توسعه استان را داشته باشند دغدغه عزل و نصبها و بودن و نبودنهای افراد را دارند ؟! 

چرا کسی از خود نمپرسد که پخش شایعات تغییرات مدیریتی و بلاتکلیفی مدیران بویژه مدیران ارشد استان در فصول بودجه ریزی چه آسیبی به این استان وارد کرده و  خواهد کرد ؟! براستی ما بدنبال چه هدفی هستیم ؟! تاریخ در مورد این رفتارهای ما چگونه قضاوت خواهد کرد ؟!چرا مدعیان توسعه استان توان و انرژی خود را در جهت ایجاد وحدت و همدلی و هم افزایی در مسیر توسعه استان بکار نمی گیرند ؟! 

اگر یک فلش بکی به سالهای نه چندان طولانی عمر استان بزنیم خواهیم دید که همیشه استان ما بویژه در این فصل با شایعاتی در مورد تغییرات مدیریتی مواجه بوده است ؟یا تغییر استانداران و یا تغییر معاونین و یا تغییر روسای سازمان مدیریت و برنامه ریزی !!! و چه آسیبهایی که این شایعات به بودجه استان نزده است؟! صرف نظر از قابلیت و توانمندی افرادی که رفته یا آمده اند بلاتکلیفی مدیریتهای استان در این سطح و در مقاطع حساس بزرگترین آسیب را به استان زده است .

فراموش نکنیم که خلاء کمبودها و نواقص را باید با مدیران با انگیزه و پرتلاش و مدیریت درست و مناسب پر کنیم .حال اگر مدیریتها نیز اینگونه دچار حواشی شایعات و بعضا خواسته های غیر منطقی و یک جانبه گرایی های تمامیت خواهان باشد ،چه امیدی به توسعه استان باقی خواهد ماند . مدیرانی که هر روز زمزمه رفتن و ماندنشان به گونه ای جدید به گوش میرسد چه انگیزه ای برای تلاش خواهند داشت ؟! غصه این وضعیت برای علاقمندان واقعی به توسعه استان آن زمانی بیشتر میشود که از کسانی که انتظار میرود در جهت همگرایی در مسیر توسعه استان گام بردارند شنیده میشود که فلانی برود هر کسی میخواهد بیاید مهم نیست!!! 

آیا میتوان این تحلیل را نتیجه علاقمندی و دلسوزی برای توسعه استان دانست ؟! مگر نه این است که از سال 1383 به بعد با ابلاغ سیاستهای کلی اصل 44 قانون اساسی برای واگذاری امور به بخش خصوصی دیگر نمی توان چشم امید چندانی به سرمایه گذاری های دولتی داشت و برای توسعه استان باید بستر را برای حضور و فعالیت بخش خصوصی فراهم نمود؟ آیا با تغییرات مکرر مدیریتی و سیاستها ناپایدار میتوان امیدی به حضور و فعالیت بخش خصوصی در این استان داشت ؟! آیا ما در اینمورد تکلیفی نداریم ؟!

بیائید برای یکبار هم که شده ،بدور از نگاههای جزبی ، جناحی ، گروهی و منطقه ای و حاشیه سازی های غیر اصولی و غیر منطقی در کنار هم قرار گرفته و با اتکا به قابلیتها ، توانمندیها و داشته های خود در راستای توسعه واقعی استان گام برداریم و اجازه ندهیم اشخاصی بدون توجه به خواست عمومی مسیر توسعه استان را آنگونه که خود میخواهند ترسیم و تبیین کنند و نگذاریم بر محرومیت استان مظلومیت هم اضافه شود .